تلاش گاندی برای بنیانگذاری حاکمیتی مستقل، از راه مبارزۀ خشونتگریز به یکی از خونبارترین کشتارهای تاریخ بشر منجر شد. ویرانههای شکست سیاسی دربارۀ ناکامی انواع نظامهای سیاسی است. شکست برای همۀ ما ویرانگر است چون ناکامیهای سیاسی کشورمان را در ساحتی…
کتاب باختن به بدن، دربارۀ شکست جسمی و پیامد مهمی است که میتواند برای انسان داشته باشد. همۀ ما در قالب بیماری، ضعف یا کهنسالی، به سبب ناتوانیهای بدنمان شکست میخوریم. این نوع ناکامیهای فیزیکی، شکست ما هستند چون ماییم…
مهمترین قصههایی که دربارۀ خود و دیگران میگوییم و میشنویم کموبیش با شکست گره خوردهاند. همۀ ما به دنیا آمدهایم که شکست بخوریم. تا دم مرگ، تمرین شکست میکنیم و درنهایت، ادامۀ کار را به دیگران میسپاریم. با وجود این،…
بن گوتمان، نویسندهٔ کتاب در کمال سادگی، با رویکردی کاملاً کاربردی، یافتههای علومشناختی و روانشناسی را با مثالهایی واقعی و ملموس از دنیای کسبوکار، کمپینهای سیاسی موفق و زندگی روزمره همراه میکند و نشان میدهد که چگونه در مواجهه با…
همۀ ما در زندگی شلوغ و پرشتاب امروزی با آدمهای پرمشغلهای سروکار داریم که جلب توجهشان تلاش زیادی میطلبد. این آدمها در طول روز به قدری با اطلاعات مختلف و مسائل گوناگون سروکله میزنند که دیگر در ذهنشان جایی برای…
کتاب بالشِ سی شوناگون را سخت میشود توصیف کرد. رمان نیست، روزنوشت و شعر و پند و اندرز هم نیست اما بعضی ویژگیهایِ هر کدام از اینها را دارد و در زمان خودش آن را نوعی گلچین ادبی میدانستهاند که…
اسکات کاتلر شِرشو در کتاب سرودن نان با مهارتی مثالزدنی، تحلیلهایش را به اسطورهشناسی، دین و ادبیات پیوند میزند و از جایگاه مقدس نان در آیینهای کهن، از نان فطیر یهودیان در عید فصح تا بدن مسیح در عشای ربانی،…
سرودن نان ما را به جهان میکروسکوپی همراهانِ نادیدنیمان میبرد؛ به اجتماع مخمرها و باکتریهایی که در فرایند تخمیر، شریک انسان در یکی از بزرگترین دستاوردهایش بودهاند. این کتاب نشان میدهد که چگونه این فرایند ارگانیک، که چیزی جز مهار…
جنگ آمده بود و نشسته بود وسط خانه. وقتی مینشستی، کنارت بود. دراز که میکشیدی، سایهاش را روی تخت میدیدی. حضوری بود تام و همهجایی و بیاجازه. بیچهره، بینام، اما واقعیتر از هر مهمان خوانده و ناخوانده. جز حضورِ جنگ،…
صدا فراوان بود: خبر، شایعه، تحلیل، هشدار، انکار. اما میان آن همه صدا، حقیقت بیصدا بود. منظورم حقیقت انتزاعی نیست، ابتداییترین شکلِ دانستن است: چه شده؟ چه دارد میشود؟ چه خواهد شد میخواستم بنویسم اما هر واژه لرزان بود و…
فرهنگ سازمانیِ رایج اغلب از ما میخواهد فقط شنونده باشیم، وظیفهمان را انجام بدهیم، کارتهای ترلو را جابهجا کنیم و منتظر بمانیم تا شاید روزی نسخهای دیگر از ما، در شرکتی دیگر، «زندگی» کند. این جدایی نامرئی کار از زندگی…
در زمانهای که متنهای طولانی و پرگو عمدتاً پیامدی جز کسالت مخاطب ندارند، هرتا مولر با نثری موجز و شفاف، نگاهی نو و استدلالهایی فهمیدنی، ما را با پارهای از پرسشهای انسانی مشترک مواجه میکند و در جستوجوی پاسخ این…
قدرت شاید بتواند بدنها، صداها و مرزها را کنترل کند اما نمیتواند ظرفیت انسانی برای مقاومت را از بین ببرد. شادی اجباری رژیم، تکگویی است؛ فرمانی یکطرفه که اطاعت میطلبد. طنز مردم، در مقابل، گفتوگویی است؛ تبادلی مشترک و براندازانه…
فاجعهٔ انسانی اخیر غزه به ناظر غربی نشان داد که «به لحاظ تاریخی، سیاسی و اقتصادی چقدر، حتی اگر نادانسته، در زندگی دیگران دخیل است.» اما حماد یادآوری میکند که این ادراکِ ناظر غربی گرچه ممکن است او را به…
حماد از لحظهٔ «بازشناختن » میگوید؛ از لحظهٔ آشکار شدن چیزی که مدتها پنهان بوده، توأم با این ادراک که شاید در عمق وجودمان همیشه حقیقتِ ماجرا را میدانستهایم. قصهٔ فلسطین حالا در لحظهٔ بازشناختن یا، به تعبیر عمر برغوثی،…
کتاب میزها و دیوارها تلاشی است برای رویارویی با معانی متعدد دفتر کار، تاریخچهٔ آن، آیندهاش در عصر دگرگونی پیوسته و سپس، احتمالاً افول آن. کتاب در بحث دربارۀ عوامل متعدد و تودرتوی سهیم در این زوال، از تفسیرهایی خاص…
کتاب میزها و دیوارها تلاشی است برای پاسخ به همین سؤال و نشان دادن این نکته که در حقیقت، بیشتر مردم همچنان دفتر کار را دوست دارند، حتی اگر لزوماً به آن احتیاجی نداشته باشند. این میل ماندگار به اندازۀ…
لغتنامهی علامه دهخدا خاطره را چنین تعریف میکند: «اموری که بر شخص گذشته باشد و آثاری از آن در ذهن شخص مانده باشد. گذشتههای آدمی. وقایع گذشته که شخص آن را دیده یا شنیده است. دیدههای گذشته یا شنیدههای گذشته.»…
نوستالژی همیشه مخلوقِ اکنون است. ما در فرایند حسرت نوستالژیک، تاریخ را از نو مینویسیم: جنبههایی از آن را پررنگتر میکنیم، بخشهایی از آن را نادیده میگیریم، نقطهها را آنطور که دلمان میخواهد به هم وصل میکنیم و قصه را…
واژهٔ «نوستالژی» نه میراث یونان باستان است و نه، آنطور که برخی گمان میکنند، تبارش به شعر و ادبیات میرسد. این واژه را یوهانس هوفر، دانشجوی جوان و سوئیسیِ رشتهٔ پزشکی، در سال ۱۶۸۸ برای سخن گفتن از نوعی ناخوشی…
