رستگاری در رستوران جزو مجموعهٔ «زندگیِ پنهانِ چیزهای معمولی» است؛ کتاب‌هایی کوتاه دربارۀ اشیا، مکان‌ها، واژه‌ها و مفاهیم بسیار عادی که نویسندگان‌شان تلاش کرده‌اند از دل همین ابژه‌های ساده و روزمره به نگاهی نو برسند و کاری کنند که ما هم پدیده‌های آشنا را از زاویه‌ای متفاوت ببینیم، نه الزاماً برای درس گرفتن از آن‌ها، بلکه بیشتر برای یافتن بستری برای ژرف‌اندیشی و قصه‌گویی دربارۀ خودمان و چیزهایی که احاطه‌مان کرده‌اند.
در حافظۀ فرهنگی ایرانی، سفره فراتر از جایی برای غذا خوردن است. سفره برای مردم ما حرمت داشته؛ حرمتی که نه از نان و نمک، که از وجود کسانی که گِرد سفره می‌نشستند، برمی‌آمده است. سفره جای دیدار و گفت‌وگوست؛ جایی برای تازه کردن پیوندهای خانوادگی و دوستانه، پذیرایی از غریبه‌ها، و گاه حتی آشتی دادن کسانی که از هم رنجیده‌اند. هم‌سفرگی، به‌رغم همهٔ تفاوت‌ها و اختلاف‌ها، ما را کنار هم می‌نشاند و به شریک شدن در تجربه‌ای جمعی فرامی‌خواند؛ تجربه‌ای که در آن ناگزیریم جایی برای دیگری باز کنیم، حضورش را به رسمیت بشناسیم و ـــ دست‌کم تا وقتی که کنار هم نشسته‌ایم ـــ آداب مدارا را به جا آوریم. سفره فقط بخشی از آداب فرهنگی ما نیست؛ نمادی از ایدهٔ ایرانیِ دیرپا و ریشه‌داری دربارهٔ زندگیِ جمعی است: این‌که با هم غذا خوردن فضایی است برای گرامی داشتنِ حضورِ دیگری.
رستوران را می‌شود امتداد سفره در دل شهر دانست؛ فضایی که ما را فرامی‌خواند تا هم‌نشینی، مواجهه و مدارا با دیگری را این بار در مقیاسی بزرگ‌تر تجربه کنیم. رستوران از آخرین سنگرهای عرصۀ عمومی است؛ جایی که انسان می‌تواند مدت کوتاهی از دغدغهٔ خوراک و بقا فارغ شود و فضیلت را در تعامل با دیگری جست‌وجو کند. وقتی بیرون غذا می‌خوریم، از خلوتِ فردی‌مان بیرون می‌آییم و خود را به تجربه‌ای جمعی می‌سپاریم که همیشه هم مطابق میل و انتظارمان پیش نمی‌رود. شاید اهمیت بیرون غذا خوردن درست در همین باشد: این‌که ما با وجود تمام هراس‌ها، اختلاف‌ها، و میل روزافزون‌مان به کناره‌گیری از دیگران، هنوز حاضریم از حصار تنهایی‌مان بیرون بیاییم، در فضایی مشترک کنار هم بنشینیم و به خودمان و جهان یادآوری کنیم که زیستِ جمعی هنوز زنده است و ما همچنان مشتاقیم صمیمیتی را که زمانی میان‌مان بوده، بر سر میز دوباره پیدا کنیم.
خیلی‌ها رستوران را صرفاً نمود مصرف‌گرایی یا تن‌آسایی می‌دانند اما نویسندهٔ رستگاری در رستوران از زاویه‌ای دیگر به تجربهٔ آشنای «بیرون غذا خوردن» نگاه می‌کند و معتقد است این روزها که شتاب شهرنشینی ترمز بریده و بخش زیادی از تعاملات‌مان به گوشی‌ها و شبکه‌های اجتماعی منتقل شده، رستوران به محملی برای گفت‌وگو و حتی مجالی برای گوشه‌نشینی در جمع تبدیل شده است.
دربارهٔ نویسنده
برایان داف استاد علوم سیاسیِ دانشگاه نیواِنگلند است و در پژوهش‌هایش سراغ مفاهیم و حوزه‌های گوناگونی مثل نظریهٔ فمینیستی، فرایندهای انتخاباتی، و وجوه سیاسی نژاد و قومیت رفته است. با این حال، داف صرفاً نظریه‌پردازی دانشگاهی نیست و، در کنار پژوهش‌های سیاسی و مطالعۀ بنیان‌های زندگی مدنی، سال‌ها در رستوران‌ها کار کرده و درباره‌شان نوشته است. او مفاهیم و ایده‌های گوناگونِ فلسفی، روان‌کاوانه، مردم‌شناختی و جامعه‌شناختی را به میز شام می‌کشاند و پیوندی میان تجربۀ بیرون غذا خوردن و گفت‌وگو و تعامل انسانی برقرار می‌کند. به باور داف، رستوران نهادی اجتماعی و پیچیده است؛ جایی که می‌شود دید بشقاب غذا چگونه مرزهای طبقاتی و سلیقه‌های فرهنگی را به چالش می‌کشد و مهمان‌نوازی و هویت نمایشی چگونه در هم می‌‌‌آمیزند.
دربارهٔ مترجم
محسن ربیعی، مترجم کتاب رستگاری در رستوران، دانش‌آموختهٔ مترجمی زبان انگلیسی است و ترجمهٔ کتاب‌هایی مثل هنر نافرمانی: چگونه ساز مخالف بزنیم و آیندۀ انقلاب صنعتی چهارم را در کارنامه‌اش دارد.
دربارهٔ مجموعه
مجموعهٔ «زندگی پنهان چیزهای معمولی» قصۀ این‌که چگونه به جایی که هستیم رسیده‌ایم را در قالب یک «چیز» در هر «کتاب» برایمان تعریف می‌کند. کتاب‌های این مجموعه گرچه کوچک و سبک هستند، حرف‌های بزرگی می‌زنند و نشان می‌دهند که گاهی با تأمل در همین اشیا و تجربه‌ها و اتفاق‌های سادهٔ روزمره می‌شود به معانی عمیقی رسید. پیش از این، نشر اطراف دو کتاب میزها و دیوارها و سرودن نان را از این مجموعه منتشر کرده است.
نقد و بررسی‌ها
هنوز بررسی‌ای ثبت نشده است.