امتیاز 5.00 از 5 امتیاز 1 مشتری
1 امتیاز
فقط روزهایی که می‌نویسم

در انبار / در انبار موجود است

در مراسم اهدای جایزۀ پن در توصیفش گفتند «آرتور کریستال آشوبگری دوست‌داشتنی و فتنه‌گری خودی است.» به نظر می‌آید کریستال، در قواعد ثابت مقاله‌نویسی آشوب به پا کرده و‌ «جستار روایی» را چند قدم جلوتر برده است. جستار روایی، نقلِ مضمون است؛ نویسنده اطلاعات و تحلیلِ صرف نمی‌دهد، روایت خود را از تجربه و لمسِ مضمون در اختیار خواننده می‌گذارد. کریستال ذهنی زیرک، دقیق و عاری از پیش‌داوری دارد و این ویژگی‌ها از او مقاله‌نویسی ساخته که چه با او موافق باشیم چه نباشیم، نوشته‌هایش حال‌مان را خوب می‌کند. مشاهده‌گریِ دقیق و سرزندگیِ نوشته‌هایش به جستار و قالب‌های عرضۀ فکر حیاتی نو بخشیده است.

۱۴,۰۰۰ تومان

اشتراک‌گذاری

فقط روزهایی که می نویسم

جستار روایی

۱۲۰

۱۹۵ * ۱۲۵

۱۰/۱۰/۱۳۹۶

چلد نرم.

۴-۹-۹۶۸۸۴-۶۰۰-۹۷۸


خرید آن‌لاین کتاب «فقط روزهایی که می‌نویسم» از سایت اطراف

نویسنده: آرتور کریستال

ترجمۀ احسان لطفی

 

جستار روایی – ۱

در مراسم اهدای جایزۀ پن در توصیفش گفتند «آرتور کریستال آشوبگری دوست‌داشتنی و فتنه‌گری خودی است.» به نظر می‌آید کریستال، در قواعد ثابت مقاله‌نویسی آشوب به پا کرده و‌ «جستار روایی» را چند قدم جلوتر برده است. جستار روایی، نقلِ مضمون است؛ نویسنده اطلاعات و تحلیلِ صرف نمی‌دهد، روایت خود را از تجربه و لمسِ مضمون در اختیار خواننده می‌گذارد. کریستال ذهنی زیرک، دقیق و عاری از پیش‌داوری دارد و این ویژگی‌ها از او مقاله‌نویسی ساخته که چه با او موافق باشیم چه نباشیم، نوشته‌هایش حال‌مان را خوب می‌کند. مشاهده‌گریِ دقیق و سرزندگیِ نوشته‌هایش به جستار و قالب‌های عرضۀ فکر حیاتی نو بخشیده است.

برشی از کتاب فقط روزهایی که می‌نویسم

زمانی در گذشتۀ نه چندان دور، کتاب‌ها به گونه‌ای افسانه‌ای ضروری بودند. زمانی که پیوند میان زندگی و ادبیات، واقعیتی بود که میان مردان و زنان روشن‌فکر، بحث برنمی‌داشت. آدم‌ها احتمالاً بدون کتاب نمی‌مردند، اما برای امثال ویرجینیا وولف، متیو آرنولد، مارک پتیسون و لیونل تریلینگ، کتاب‌ها آن قدر مهم بودند که برای اغلب خوانندگان امروزی، بیگانه و غریب می‌نماید. حتی پنجاه سال قبل، وضعیت به گونۀ دیگری بود «انگار نمی‌دانستیم مرز میان ما و کتاب‌ها کجاست. کتاب‌ها آب‌وهوای ما بودند، محیط زیست ما بودند، پوشش و پوشاک ما بودند. ما فقط کتاب‌ها را نمی‌خواندیم؛ ما به آن‌ها تبدیل می‌شدیم. ما کتاب‌ها را به درون‌مان می‌بردیم و آن‌ها را به سرگذشت خودمان بدل می‌کردیم. کتاب‌ها متعادل‌مان می‌کردند. آرام‌مان می‌کردند. کتاب‌ها به ما وزن می‌دادند.» این‌ها را آناتول برویارد می‌گوید.

جلد

نرم

نمره 5 از 5

ارزش خواندن و وقت گذاشتن دارد.

دیدگاه خود را بنویسید